Mocht ik een dochter krijgen

een vrije vertaling van

If I should have a daughter, Sarah Kay

Mocht ik een dochter krijgen
ze zal mij in plaats van Vader
Punt B noemen.
Zodat ze weet dat
wat er ook gebeurt
ze altijd haar weg naar mij zal vinden.
Ik schilder elk sterrenbeeld op de binnenkant van haar broekzak
zodat ze het hele universum moet leren alvorens ze kan zeggen:
“dat ken ik als mijn broekzak.”
En ze zal leren dat het leven je hard in je gezicht slaat
en naast je wacht tot je weer recht staat
enkel om daarna de lucht uit je lijf te stampen.
Maar buiten adem geslagen worden is de enige manier
om je longen te leren
te smaak van lucht te waarderen.

Er is pijn hier,
pijn die niet met pleisters of poëzie verzacht kan worden.
De dag waarop ze weet dat Mega Mindy haar niet zal redden,
is de dag waarop ik haar vertel dat een cape door velen gedragen kan worden.
Want hoe ver je je handen ook spreidt,
ze zullen nooit groot genoeg zijn om alle pijn
die je helen wil
op te vangen.
Ik heb het geprobeerd.
Steek je neus niet zo in de lucht, ik ken die truc, zal ik haar zeggen.
Je speurt de lucht af naar de geur van brand,
zodat je de jongen redden kan, die alles heeft verloren.
En anders de jongen die het huis in brand gestoken heeft,
om te zien of je hem kan veranderen. Verbeteren.
Maar ze zal niet naar me luisteren en toch haar neus volgen.
Daarom draag ik altijd chocola en regenlaarzen met me mee.
Want er is geen gebroken hart dat niet door chocola geheeld kan worden.
Misschien hier en daar één of twee,
maar daar dienen die laarzen voor.
Want regen spoelt alles weg
als je het maar gebeuren laat.
Ik wil dat zij de wereld ziet door de glazen bodem van een boot.
Dat ze door een microscoop het heelal ontdekt
dat zich op het puntje van elke geest bevindt.
Want dat is wat mijn vader mij leerde.
Dat er dagen als deze zullen zijn.
Dat je je armen strekt om te vangen,
maar splinters en blaren krijgt.
Dat op het moment dat je weg wil vliegen,
je merkt dat diegenen die je redden wilt
op je megamindy-cape staan.
Dat wanneer je laarzen volgeregend zijn
en je tot je knieën in teleurstelling staat,
dat dat de dagen zijn waarop je het meest moet danken.
Want wat is er mooier dan de volhardendheid waarop de zee het strand blijft zoenen hoe vaak ze ook wordt afgewezen?
Jij stopt de wind
in winnen en verliezen.
De ster
in sterker en sterker.
Denk niet aan hoeveel mijnen er in elk land ontploffen,
zorg dat je hart landt naast het mijne,
in de vreemde land dat leven heet.
Ik weet het, op een schaal van 1 tot goedgelovig
ben ik meer dan naïef.
Maar ik wil dat je weet: deze wereld is van suiker.
Ze is broos
maar niet te breken met je tong.
Je moeder is een twijfelaar
je vader is een strijdelaar
en jij het meisje met de klein handen en de grote ogen
dat vragen blijft en vragen blijft en vraagt.
Vergeet dit niet: al goeds komt in drie.
Al kwaads ook.
Verontschuldig voor wat je fout doet.
Verontschuldig je nooit voor de twinkel in je ogen.
Je stem is nog klein, blijf zingen.
En brengt men dan tenslotte hartzeer aan je deur,
schuiven ze haat en ruzie eronderdoor,
geven ze je vergiftigde geschenken
van nederlaag en schaamteloos gevoelloos,
stuur ze maar naar mij.
Naar je vader.