voor k’tje (en alle anderen)

wij hebben ons verdriet uitgetrokken
en binnenstebuiten terug aangedaan
zodat niemand kan zien hoe we ons voelen
zie je hoe ons harnas blinkt en schettert?
we zuchten, en met onze vleugels van verdriet omgespt
en de traagste slag die ons dragen kan
drijven we door het open raam
de wereld in
ze is nog stil en ademloos
in de te vroege uren