Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
iedre minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door ‘t ogenblik.
Zuigend eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.
Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?
M. Vasalis
ik liet de laagste lindetakken hangen
als belofte aan een bloesemende lente
we wisten
wanneer die kranige dame het dak opkroop
was de lente daar
ze was onze grappende kalender
(voor)bode van de zomer
nu zal de lindebloesemthee
minder zoet smaken
het bitter van de herfst
en de rouw
is er in gekropen
en zij, brenger van de lente en de zon,
mag rusten onder lagen en lagen
lindebladeren
ik ben een slak en zoek een huis
een beer een grot een winterslaap
helaas
voor en rondom mij ligt een eeuwig
uitdijende ravijn
red me van de tijd
wie ben ik, behalve een zorgzame klootzak
het huis kraakt, alsof het moet wennen
aan mij, de teruggekeerde bewoner
indringer in mijn eigen huis
dat is wat ik wil zijn
een vreemde in mijn eigen leven
Wat zal ik met mijn verlangen doen,
Nu de wind heeft de wolken verdreven
En de merels al juichen om ‘t heerlijk seizoen?
- In licht herleven?
Wat zal ik met mijn verlangen doen,
Nu al knoppen de lenteboomen
En de struiken omsluiert belofte van groen?
- Mij dronken droomen?
Wat zal ik met mijn verlangen doen,
Nu narcissen en tulpen al gloeien
En jacinthen al vlammen in zonnezoen?
- Er blij van bloeien?
Wat zal ik met mijn verlangen doen,
Wen, bedwelmd door de blauwe seringen,
De nachtegaal klaagt in het Mei-plantsoen?
- Er zoet van zingen?
Wat zal ik met mijn verlangen doen,
Nu voor eeuwig mijn lente is verdwenen
En erinnering fluistert van ach! en toen?
- Er wild om weenen?
Wat zal ik met mijn verlangen doen,
In die weelde van lente-gebeuren?
- Verheffen ten hemel mijn aanschijn koen
Of treurig neuren?
Wat zal ik met mijn verlangen doen,
Dat, bleek, in de bloeiïng wil zwerven?
- Ver van den lachenden lentenoen,
Er stil mee sterven?
Hélène Swarth (1895-1941)
De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind — dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de groote zaligheid beginnen
die w’als onze harten aandachtig luistrenin alle teederheden ruischen hooren
als in kleine schelpen de groote zee.
Liefde is de zin van ’t leven der planetenen mensche’ en diere’. Er is niets wat kan storen
’t stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.
Henriëtte Roland Holst (1869-1952).
Ach, wie ben ik? om iets over u te zeggen
nooit kan ik u begrijpen
mijn kind zit op mijn knie en eet haar koek
gij vecht met lege muren
lege kamers
lege tuin
en ik weet
deze woorden zijn geen wapens
maar meer heb ik niet
of toch:
open armen
open ogen
open deur
pak een stoel en schuif aan
we vertellen verhalen
over hoe de wereld er uit zou zien
mochten we er niet zijn
wie zijt gij en hoe kan ik u begrijpen?
uw tuin is guller dan uw mond
ook al groeit er haast niets
behalve die ene boom
niet dat gij met uw woorden gierig zijt,
noch met uw zoenen
‘t is meer een angst
om u te laten kennen
waar uw hart van vol is,
loopt uw mond niet van over
een ongeploegd en aangestampt patattenveld bijna
met in het midden schoon gelabeld
heel alleen
een appelboom
wat is hij schoon
al is hij klein
Zelfs al bieden woorden troost,
tijd heelt geen wonden.
Neem dus zijn hand, kijk om en huiver.
Geen duizend ochtendstonden
zullen iets veranderen:
wat gebeurd is, is gebeurd.
Maar word niet dor noch stram,
krom je rug en huil
tot je ligt zoals wat je mist:
naakt en zonder harnas.
Geen mimicry is ons vreemd.
Wacht nu en tel geen dagen.
Het tellen doet niet versnellen,
wie naar de klok kijkt wacht het langst.
Tast in het duister naar zijn hand,
omklem zijn verdriet
want het zijn en het jouwe
zijn elkanders tegenpolen;
jouw bluts en zijn buil.
Er is niemand anders die je troosten kan,
zelfs woorden niet.
een vrije vertaling van
If I should have a daughter, Sarah Kay
Mocht ik een dochter krijgen
ze zal mij in plaats van Vader
Punt B noemen.
Zodat ze weet dat
wat er ook gebeurt
ze altijd haar weg naar mij zal vinden.
Ik schilder elk sterrenbeeld op de binnenkant van haar broekzak
zodat ze het hele universum moet leren alvorens ze kan zeggen:
“dat ken ik als mijn broekzak.”
En ze zal leren dat het leven je hard in je gezicht slaat
en naast je wacht tot je weer recht staat
enkel om daarna de lucht uit je lijf te stampen.
Maar buiten adem geslagen worden is de enige manier
om je longen te leren
te smaak van lucht te waarderen.
Er is pijn hier,
pijn die niet met pleisters of poëzie verzacht kan worden.
De dag waarop ze weet dat Mega Mindy haar niet zal redden,
is de dag waarop ik haar vertel dat een cape door velen gedragen kan worden.
Want hoe ver je je handen ook spreidt,
ze zullen nooit groot genoeg zijn om alle pijn
die je helen wil
op te vangen.
Ik heb het geprobeerd.
Steek je neus niet zo in de lucht, ik ken die truc, zal ik haar zeggen.
Je speurt de lucht af naar de geur van brand,
zodat je de jongen redden kan, die alles heeft verloren.
En anders de jongen die het huis in brand gestoken heeft,
om te zien of je hem kan veranderen. Verbeteren.
Maar ze zal niet naar me luisteren en toch haar neus volgen.
Daarom draag ik altijd chocola en regenlaarzen met me mee.
Want er is geen gebroken hart dat niet door chocola geheeld kan worden.
Misschien hier en daar één of twee,
maar daar dienen die laarzen voor.
Want regen spoelt alles weg
als je het maar gebeuren laat.
Ik wil dat zij de wereld ziet door de glazen bodem van een boot.
Dat ze door een microscoop het heelal ontdekt
dat zich op het puntje van elke geest bevindt.
Want dat is wat mijn vader mij leerde.
Dat er dagen als deze zullen zijn.
Dat je je armen strekt om te vangen,
maar splinters en blaren krijgt.
Dat op het moment dat je weg wil vliegen,
je merkt dat diegenen die je redden wilt
op je megamindy-cape staan.
Dat wanneer je laarzen volgeregend zijn
en je tot je knieën in teleurstelling staat,
dat dat de dagen zijn waarop je het meest moet danken.
Want wat is er mooier dan de volhardendheid waarop de zee het strand blijft zoenen hoe vaak ze ook wordt afgewezen?
Jij stopt de wind
in winnen en verliezen.
De ster
in sterker en sterker.
Denk niet aan hoeveel mijnen er in elk land ontploffen,
zorg dat je hart landt naast het mijne,
in de vreemde land dat leven heet.
Ik weet het, op een schaal van 1 tot goedgelovig
ben ik meer dan naïef.
Maar ik wil dat je weet: deze wereld is van suiker.
Ze is broos
maar niet te breken met je tong.
Je moeder is een twijfelaar
je vader is een strijdelaar
en jij het meisje met de klein handen en de grote ogen
dat vragen blijft en vragen blijft en vraagt.
Vergeet dit niet: al goeds komt in drie.
Al kwaads ook.
Verontschuldig voor wat je fout doet.
Verontschuldig je nooit voor de twinkel in je ogen.
Je stem is nog klein, blijf zingen.
En brengt men dan tenslotte hartzeer aan je deur,
schuiven ze haat en ruzie eronderdoor,
geven ze je vergiftigde geschenken
van nederlaag en schaamteloos gevoelloos,
stuur ze maar naar mij.
Naar je vader.
ik dacht niet aan de dagen achter me
op blote voeten door het natte gras
wachtend op de zon om ze te drogen
ik liep
en vulde mezelf vanbinnen met tranen
fluisterde woorden die niemand begrijpt
zong mijn eigen treurzang
het requiem van het leven
mater aeterna
en omringd door sterren
en nog meer sterren
dacht ik aan de dagen voor me
op blote voeten door het dorre gras
ik liep
en huilde vanbinnen
(leentjebuur: stefanperceval)
